ศอก
Gerrit Phil Baumann · CC BY 3.0กระดูกสั้นที่ไม่มีอะไรหุ้ม เหวี่ยงได้ทั้งแนวขวาง เฉียงขึ้น เฉียงลง เสย งัดกลับหลัง และลอยตัว
หมัดสอง ศอกสอง เข่าสอง แข้งสอง และแต่ละอย่างมีค่าเท่าไร
Eric Langley · CC BY 2.0วลีที่ใช้เรียกกีฬานี้ในภาษาอังกฤษ — ศิลปะแห่งอาวุธแปดชิ้น — คือการนับ หมัด ศอก เข่า แข้ง อย่างละสอง
มวยสากลมีสอง คิกบ็อกซิ่งมีสี่ มวยไทยนับแปด และการนับนี้คือข้อโต้แย้งทั้งหมด ไม่ใช่ว่านักมวยไทยมีอาวุธมากกว่า แต่คือศอกกับเข่า ใช้ได้ตามกติกา และความถูกกติกานั้นเปลี่ยนทุกระยะในการชก
ลองไล่ดู ถ้าศอกใช้ได้ ระยะประชิดก็อันตราย ไม่มีใครหลบเข้าไปอยู่ตรงนั้น ถ้าเข่าใช้ได้ การจับคอก็คุ้มที่จะทำ กอดรัดจึงไม่ถูกแยก เมื่อไม่ถูกแยก ไฟต์หนึ่งย่อมมีช่วงปล้ำ และช่วงปล้ำหมายความว่าความฟิตเป็นตัวตัดสินยกที่ห้า กติกาแต่ละข้อลากข้อถัดไปตามมา
อนุมาน — หัวคือสิ่งที่เก้าที่คนถามถึง โขกหัวผิดกติกา การนับหยุดที่แปด
เข่าที่ถูกกติกาทำให้วงในคุ้มที่จะเข้า วงในที่ไม่ถูกแยกทำให้ไฟต์มีช่วงปล้ำ และช่วงปล้ำคือที่ที่ยกห้าถูกตัดสิน
หมัดสอง ศอกสอง เข่าสอง แข้งสอง แต่ละอย่างใช้ทำอะไร แลกด้วยอะไร และได้แต้มแค่ไหน
กระดูกสั้นที่ไม่มีอะไรหุ้ม เหวี่ยงได้ทั้งแนวขวาง เฉียงขึ้น เฉียงลง เสย งัดกลับหลัง และลอยตัว
หมัด ส่วนที่บางที่สุดของคลังอาวุธไทยมาแต่เดิม และยังเป็นส่วนที่กรรมการเวทีให้ค่าน้อยที่สุด
ปลายกระดูกต้นขาที่ดันเข้าไปที่ซี่โครง ตับ ลิ้นปี่ หรือหน้า โดยมากคือดึงหัวอีกฝ่ายลงมารับ
สันหน้าแข้ง เหวี่ยงไปตามลำตัวที่หมุน เตะวงคืออาวุธประจำตัวของกีฬานี้ และแข้งคือส่วนที่ลง