รถนั่งซ้อนท้าย

สองคน หนึ่งคัน หกร้อยกิโลเมตรที่เอียงซ้ายเอียงขวาตลอด เป็นเรื่องปกติ และควรวางแผนไว้ก่อน ไม่ใช่ค่อยไปรู้เอาตอนนั้น

ขี่แล้วเป็นอย่างไร ดีกว่า ในแบบที่ไม่มีใครพูดถึง คนซ้อนได้มอง คนขี่กำลังจัดไลน์และดูผิวถนน ส่วนคนซ้อนกำลังดูหุบเขาที่ค่อยๆ เปิดออก เห็นเพิงกาแฟที่มีม้านั่ง เห็นชะนี สองคนบนถนนสายนี้กลับบ้านพร้อมทริปคนละแบบ และทริปของคนซ้อนมักจะรวยกว่า

อนุมาน — สามอย่างเปลี่ยนไปเมื่อมีคนซ้อน และทั้งสามอย่างแย่กว่าเดิมตอนลงเขา รถหนักขึ้นจึงหยุดช้าลง น้ำหนักอยู่สูงและอยู่หลังเพลาล้อหลังจึงพยายามดันรถให้ตั้งขึ้นกลางโค้ง และคนซ้อนมองไม่เห็นผิวถนนที่กำลังจะมาถึง ทุกครั้งที่เบรกโดยไม่บอกล่วงหน้าจึงเป็นความประหลาดใจที่ผลักน้ำหนักเขามาข้างหน้าทับคนขี่

สิ่งที่แก้ได้เกือบหมดนั้นน่าเบื่อมาก คือเว้นระยะมากขึ้น เบรกเร็วขึ้น และบอกคนซ้อนว่าจุดพักถัดไปอยู่ตรงไหน ระยะต่อวันควรสั้นลง อนุมาน — ราวสองในสามของระยะที่คนขี่คนเดียวจะวางแผนไว้

คนซ้อนต้องมีหมวกกันน็อกของตัวเอง เสื้อแขนยาวของตัวเอง และถุงมือของตัวเอง ส่วนหมวกสำรองของร้านเช่ามักเป็นใบที่ไม่มีใครเลือก