สัญลักษณ์รอยพระพุทธบาทThe footprintबुद्धपद

รอยพระพุทธบาทเป็นวิธีแสดงถึงบุคคลหนึ่งด้วยการแสดงที่ที่ท่านเคยยืน ในฐานะวัตถุประติมากรรม เริ่มต้นในอินเดียในช่วงก่อนพุทธศิลป์แบบกรีก ที่แหล่งอย่างสาญจีและภารหุต — กล่าวคือ ในยุคที่พระพุทธเจ้าถูกแทนด้วยสัญลักษณ์ ไม่ใช่ด้วยพระวรกาย รอยจำนวนมากที่พบบนหินได้รับการยอมรับภายในประเพณีเองว่าไม่ใช่รอยจากพระบาทของพระพุทธเจ้า แต่เป็นรอยจำลองหรือรูปแทน ซึ่งนับเป็นเจติยะ (cetiya) หรือสิ่งเคารพบูชาได้

จำนวนนั้นมาก นักวิชาการญี่ปุ่น โมโตจิ นิวะ (Motoji Niwa) พบรอยพระพุทธบาทกว่า 3,000 รอย ราว 300 รอยอยู่ในญี่ปุ่น และกว่า 1,000 รอยอยู่ในศรีลังกา แหล่งที่มีชื่อได้แก่ศรีปาทะในศรีลังกา และพระพุทธบาทในประเทศไทย และมีอีกในกัมพูชาและพม่า ในจีน การค้นพบรอยพระพุทธบาทขนาดใหญ่ที่เฉิงโจวในสมัยราชวงศ์ถัง ทำให้จักรพรรดินีบูเช็กเทียน (Wu Zetian) ทรงประกาศชื่อรัชศกใหม่ใน ค.ศ. 701 — รอยพระบาทที่ตั้งปฏิทินใหม่

เครื่องหมายหนึ่งบนฝ่าพระบาทเป็นเครื่องหมายที่มีระเบียนของตัวเองอยู่ที่อื่นในแอตลาสนี้ ในพระพุทธศาสนา สวัสดิกะถูกอ่านว่าหมายถึงรอยพระพุทธบาทอันเป็นมงคล และสวัสดิกะแบบหันซ้ายมักประทับไว้ที่พระอุระ พระบาท หรือฝ่าพระหัตถ์ของพระพุทธรูป ชุมชนเถรวาทในเมียนมา ไทย และกัมพูชา มักเชื่อมโยงเครื่องหมายนี้กับรอยพระพุทธบาท

มีแบบที่พกพาได้ด้วย รอยพระพุทธบาทล้านนาสมัยพุทธศตวรรษที่ 21 (ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16) ทำจากไม้สักประดับมุกและกระจก

ข้อสันนิษฐาน — นี่คือเครื่องหมายเดียวในชุดนี้ที่เป็นร่องรอยของการไม่อยู่ มากกว่าเป็นสิ่งของ: รูปร่างของผู้ที่ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว มันควรอยู่ในหมวดเครื่องรางหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งที่คุณเดินทางไปสักการะนับรวมกับสิ่งที่คุณพกติดตัวได้หรือไม่ และแอตลาสนี้จัดไว้ที่นี่เพราะรอยขนาดเล็กถูกพกติดตัว