การปฏิบัติการนับลูกประคำCounting beads

ต้องดูทีละอย่าง เพราะการรวมทั้งหมดเข้าด้วยกันคือความผิดพลาดที่บันทึกนี้มีขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยง

สายประคำคาทอลิก: 59 เม็ด ตามรูปแบบที่ถือกันว่าเป็นของนักบุญดอมินิก (Saint Dominic) — ซึ่งนักวิชาการบางคนสงสัยในการระบุนี้ วัสดุที่มีการเผยแพร่ ได้แก่ แก้ว อเมทิสต์ โรสควอตซ์ คริสตัล นิล (onyx) และไข่มุก การจัดหมวดของพระศาสนจักรเองแยกเป็นสองทาง: ถือว่าสายประคำเป็นศาสนปฏิบัติของประชาชน ไม่ใช่สิ่งคล้ายศีล และถือว่าตัวลูกประคำเป็นวัตถุเพื่อความศรัทธา

เชือกสวดภาวนาของออร์โธดอกซ์ตะวันออก: 33, 50 หรือ 100 ปม ไม่ใช่ลูกปัด — เป็นขนสัตว์ผูกปม แม้จะมีแบบลูกปัดอยู่ด้วย เรียกว่า ช็อตกี (chotki) ในภาษารัสเซีย คอมโบสคินี (komboskini) ในภาษากรีก และบรอยานิตซา (brojanica) ในภาษาเซอร์เบียและมาซิโดเนีย และระบุที่มาไว้กับบรรพชนแห่งทะเลทราย (Desert Fathers) ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 5 นี่คือสมาชิกเพียงหนึ่งเดียวในตระกูลนี้ที่หน่วยนับเป็นปมซึ่งผู้ใช้ผูกเองได้

มิสบาฮะ (misbaha) ของมุสลิม: 99 เม็ดพร้อมเม็ดคั่น หรือ 33 เม็ดวนสามรอบ — จำนวนนี้ตามพระนามทั้งเก้าสิบเก้าของพระเจ้า ชื่อในภาษาอาหรับคือ มิสบาฮะ ซุบฮะ (subha) และตัสบีห์ (tasbih) และธรรมเนียมสืบการปฏิบัตินี้ย้อนไปถึงอบูฮุร็อยเราะฮ์ (Abu Hurayra)

ชปมาลา (japamala) ของฮินดู: 108 เม็ด ส่วนใหญ่ทำจากเมล็ดรุทรากษะ (rudraksha) หรือก้านต้นทุลสี (tulasi) คำอธิบายเรื่องรุทรากษะให้เลขคณิตไว้อย่างแม่นยำ: พวงส่วนใหญ่มี 108 เม็ดบวกหนึ่ง เพราะ 108 ถือเป็นเลขศักดิ์สิทธิ์และเป็นจำนวนรอบที่เหมาะกับมนต์สั้น ๆ และเม็ดที่เกินมา — เรียกว่าเม็ดเมรุ เม็ดพินทุ หรือเม็ดคุรุ — ใช้บอกจุดที่รอบหนึ่งเริ่มและจบ สายที่สั้นกว่ามี 27+1 หรือ 54+1 ตามหลักเดียวกัน โอม นมะ ศิวายะ (Om Namah Shivaya) เป็นมนต์ที่มักนับด้วยสายนี้ในไศวนิกาย เพราะมีคำพรรณนาว่าพระศิวะทรงสวมพวงมาลัยรุทรากษะ

มาลาของชาวพุทธ: 108 เม็ดเช่นกัน รับมาจากธรรมเนียมฮินดู และมี 27 เม็ดในนิกายสุขาวดี วัสดุที่มีการเผยแพร่ ได้แก่ รุทรากษะ ไม้ทุลสี กระดูก เมล็ดโพธิ์ บัว และไม้จันทน์

อีกสองอย่างที่คำว่าลูกประคำ (prayer beads) ในภาษาอังกฤษกลืนเข้าไปด้วย ของซิกข์: 27 เม็ด มักทำจากเหล็ก สวมที่ข้อมือ เรียกอีกชื่อว่าสิมรานี (simranee) ของบาไฮ: 95 เม็ด หรือ 19 เม็ดพร้อมตัวนับห้าตัว สำหรับบทสวดที่กล่าว 95 ครั้งทุกวัน

ข้อสันนิษฐาน — จำนวนเหล่านี้ใช้แทนกันไม่ได้ และเหตุผลก็เช่นกัน 99 ตามรายการพระนามของพระเจ้า 108 ตามตัวเลขที่ถือว่าศักดิ์สิทธิ์ โดยมีเม็ดพิเศษเพิ่มมาหนึ่งเม็ดเพื่อจุดประสงค์เชิงกลไกล้วน ๆ — เพื่อรู้ว่าตนอยู่ตรงไหน 33, 50 และ 100 เป็นเลขกลม ๆ บนเชือก 59 คือโครงสร้างของลำดับบทภาวนาชุดหนึ่งโดยเฉพาะ มีเพียงอย่างเดียวในนั้นที่เป็นเลขคณิตเกี่ยวกับพระเจ้า ที่เหลือเป็นเลขคณิตเกี่ยวกับการทำซ้ำ และเม็ดคุรุคือหลักฐานที่ชัดที่สุดว่า อย่างน้อยส่วนหนึ่งของวัตถุนี้คือทางแก้ทางวิศวกรรมสำหรับปัญหานับหลง

จุดที่สายนี้มาบรรจบกับบันทึกอื่นในแอตลาสนี้ คือเมื่อวัตถุนี้ทำหน้าที่เป็นเครื่องรางไปด้วย รุทรากษะถูกสวมเพื่อการคุ้มครองพร้อมกับใช้นับ — เมล็ดเดียวกัน บนเชือกเส้นเดียวกัน ทำงานสองอย่าง เชือกสวดภาวนาถูกสวมที่ข้อมือ มิสบาฮะอยู่ในกระเป๋า จำนวนคือสิ่งที่ทำให้มันเป็นเครื่องมือ การอยู่บนร่างกายคือสิ่งที่ทำให้มันเป็นเครื่องราง และผู้พกส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

หนึ่งเม็ดหรือหนึ่งปมต่อการกล่าวหนึ่งครั้ง เลื่อนด้วยนิ้วโป้ง วนไปจนเม็ดบอกตำแหน่งกลับมาอยู่ใต้มือ บนมาลาของฮินดูหรือพุทธ เม็ดเมรุหรือเม็ดคุรุบอกจุดเริ่มและจุดจบของรอบ 108 บนมิสบาฮะ เม็ดคั่นแบ่ง 99 ออกเป็นสามช่วง ช่วงละ 33 ปมของเชือกสวดภาวนาผูกตามธรรมเนียมของผู้ใช้เอง ไม่ได้ร้อยเป็นสาย มีแบบที่ใช้ขณะเดิน: ที่บาร์คอร์ (Barkhor) ในลาซา ผู้คนเดินรอบตามเข็มนาฬิกา เดินหนึ่งรอบวงต่อการนับหนึ่งรอบสาย

ยังใช้อยู่ในทุกธรรมเนียมที่กล่าวมา และขายกันไปไกลนอกธรรมเนียมเหล่านั้น มาลาโดยเฉพาะมีตลาดค้าปลีกแบบทางโลกขนาดใหญ่ผูกอยู่กับโยคะและสุขภาวะ ซึ่งมักเก็บจำนวนไว้แต่ไม่เก็บมนต์ — เป็นข้อถกเถียงที่แอตลาสนี้รายงานแต่ไม่ตัดสิน และเป็นข้อถกเถียงในหมู่ผู้ปฏิบัติเอง ไม่ใช่ระหว่างผู้ปฏิบัติกับคนนอก รุทรากษะยังคงจัดหามาเพื่อการค้าจากอินเดีย อินโดนีเซีย และเนปาล เพื่อทำเครื่องประดับและมาลา และได้รับการตีค่าคล้ายกับอัญมณีกึ่งมีค่า