ถ้อยคำยันตระ (ยันต์)yantraयन्त्र

คำนี้เดินทางไปทางตะวันออกโดยยังคงรูปเดิม สักยันต์ การสักของกัมพูชา ไทย และลาว แยกได้เป็น สัก — คำเขมรดั้งเดิมที่แปลว่าสัก มาจากรากศัพท์มอญ-เขมรดั้งเดิม (Proto-Mon-Khmer) ที่แปลว่าทิ่มแทง ซึ่งพจนานุกรมของจวน ณาต (Chuon Nath) ฉบับ ค.ศ. 1967 ยืนยันว่าไม่ใช่คำยืมจากสันสกฤตหรือบาลี — กับ ยันต์ คือคำสันสกฤต ยันตระ ที่มาพร้อมลวดลายจากอินเดีย คำพื้นเมืองหนึ่งคำ คำยืมหนึ่งคำ เชื่อมเข้าด้วยกันเป็นชื่อของการปฏิบัติ

กุดรุน บึห์เนอมันน์ (Gudrun Bühnemann) แบ่งแผนภาพออกเป็นสามประเภทตามการใช้: แบบที่เครื่องใช้ในพิธีอย่างตะเกียงหรือภาชนะตั้งอยู่บนนั้น แบบที่ใช้ในการบูชาเป็นประจำ เช่น ศรียันตระของพระแม่ตรีปุรสุนทรี และแบบที่ทำขึ้นสำหรับพิธีเฉพาะที่มุ่งให้สมความปรารถนา มักทำบนเปลือกต้นเบิร์ชหรือกระดาษ บางครั้งมีดอกไม้ แป้งข้าว หรือเถ้าผสมลงไป

การกำหนดอายุของรูปแบบนี้คือจุดที่บันทึกนี้ต้องระมัดระวัง บทความในวิกิพีเดียกล่าวว่าภาพแทนยันตระในอินเดีย 'ถูกพิจารณาว่ามีอายุย้อนไปถึง 11,000–10,000 ปีก่อน ค.ศ.' และในประโยคถัดมารายงานว่าศิลาบาโฆร์ (Baghor stone) ซึ่งพบในบริบทยุคหินเก่าตอนปลายในหุบเขาแม่น้ำโสน ได้รับการกำหนดอายุโดย จี. อาร์. ชาร์มา (G. R. Sharma) ผู้ขุดค้น ไว้ที่ 25,000–20,000 ปีก่อน ค.ศ. และเคโนเยอร์ (Kenoyer) ซึ่งอยู่ในการขุดค้นด้วย เชื่อมโยงศิลานี้กับพระศักติ ช่วงเวลาทั้งสองนี้ไม่ตรงกัน และไม่มีช่วงใดเป็นอายุของตัวคำ ข้อสันนิษฐาน — สิ่งที่พูดได้คือ มีการขุดพบหินสลักรูปสามเหลี่ยม และผู้ขุดค้นตีความว่าเกี่ยวข้องกับการบูชาเทพี การอ่านหินนั้นว่าเป็นยันตระ คือการตีความที่ผู้ซึ่งมีคำนี้อยู่แล้ววางทับลงบนวัตถุ

ตามคติที่เล่าสืบกันมา — แผนภาพเหล่านี้ได้รับการปลุกเสกและเสริมพลังโดยนักบวช ด้วยมนต์ที่ผูกกับเทพองค์นั้นโดยเฉพาะ และในพุทธศาสนาแบบศรีลังกา ผู้ปฏิบัติต้องถือครองยันตระของเทพองค์นั้น เมื่อเทพแสดงว่ารับคำอธิษฐานของเขาแล้ว