เครื่องรางแหวนนพเก้าNavaratna ringनवरत्न

อัญมณีทั้งเก้าถูกกำหนดไว้ตายตัว และรายการนี้เก่าพอที่จะยกมาอ้างแทนการอธิบาย ศโลกภาษาสันสกฤตบทหนึ่งซึ่งว่ากันว่ามาจากพฤหัตชาดก (Brihat Jataka) และถูกกล่าวซ้ำในมณีมาลา (Mani-mala) และชาตกปาริชาต (Jataka Parijata) กำหนดทับทิมให้สุริยะ ไข่มุกให้จันทรา ปะการังแดงให้มังคละ มรกตให้พุธ บุษราคัมให้พฤหัสบดี เพชรให้ศุกร์ ไพลินให้ศนิ เฮสโซไนต์ให้ราหู จุดตัดขาขึ้นของวงโคจรดวงจันทร์ และไพฑูรย์ให้เกตุ จุดตัดขาลง โหราจารย์เทพ สาริกบุตร ผู้ล่วงลับ ให้อัญมณีทั้งเก้าชุดเดียวกันไว้ในปาริชาตชาดก (Parichad-Jataka) บทที่ 2 โศลกที่ 21: "ทับทิมเนื้อเลิศไร้ตำหนิเป็นอัญมณีแห่งดวงอาทิตย์ ไข่มุกธรรมชาติแห่งดวงจันทร์ ปะการังแดงแห่งดาวอังคาร มรกตแห่งดาวพุธ บุษราคัมแห่งดาวพฤหัสบดี เพชรแห่งดาวศุกร์ ไพลินแห่งดาวเสาร์ เฮสโซไนต์แห่งราหู (จุดตัดขาขึ้นของวงโคจรดวงจันทร์) และไพฑูรย์แห่งเกตุ (จุดตัดขาลงของวงโคจรดวงจันทร์)"

สองคำในศโลกที่สำคัญที่สุดคือ สุชาตยัม-อมลัม (sujatyam-amalam) — กำเนิดสูงและไร้ตำหนิ ครุฑปุราณะ บทที่ 68 โศลกที่ 17 ให้ศรีสูต โคสวามี (Sri Suta Goswami) กล่าวว่า "อัญมณีบริสุทธิ์ไร้ตำหนิมีพลังอันเป็นมงคล ซึ่งปกป้องผู้สวมจากอสูร งู พิษ โรคภัย ผลแห่งบาป และอันตรายอื่น ๆ ขณะที่อัญมณีที่มีตำหนิให้ผลตรงกันข้าม" อัคนีปุราณะ บทที่ 246 เห็นพ้องในด้านกลับ: อัญมณีที่ร้าว แตก หมอง หยาบ หรือมีเนื้อทราย "ไม่ควรใช้เลย"

ข้อสันนิษฐาน — นั่นเป็นเงื่อนไขที่แปลกสำหรับเครื่องราง เครื่องรางส่วนใหญ่ในแอตลาสนี้ทำหน้าที่ของมันได้ไม่ว่าหน้าตาจะเป็นอย่างไร ชิ้นนี้ถูกยกเลิกด้วยตำหนิ และตำหนิเป็นสิ่งที่มีแต่พ่อค้าอัญมณีเท่านั้นที่ตีราคาได้ ข้อกำหนดกับการค้าคือประโยคเดียวกัน

ในประเทศไทย นพรัตน์เป็นเครื่องหมายของรัฐ พระมหากษัตริย์พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งนพรัตนราชวราภรณ์ ซึ่งมีชั้นเดียว: ดวงตรานพรัตน์ห้อยกับสายสะพายสีเหลืองขลิบแดง น้ำเงิน และเขียว สะพายจากบ่าขวาเฉียงลงสู่สะเอวซ้ายสำหรับบุรุษ และห้อยกับแพรแถบที่บ่าซ้ายด้านหน้าสำหรับสตรี ดารานพรัตน์ประดับที่อกเบื้องซ้าย และแหวนทองนพรัตน์ สำหรับบุรุษ สวมที่นิ้วนางข้างขวา

ถูกกำหนดก่อนจะถูกทำ ในโหราศาสตร์ฮินดู ตำแหน่งของนวเคราะห์ในดวงชะตาแบบนิรายนะของบุคคลจะถูกอ่านก่อน แล้วจึงแนะนำอัญมณีเม็ดเดียว หรือชุดอัญมณีที่เข้ากันได้ — เพื่อดึงพลังจากดาวที่ให้คุณ หรือเพื่อแก้ดาวที่ให้โทษ — ซึ่งเป็นเหตุที่ประเพณีนี้บอกให้ปรึกษาโหรก่อนสวม ปรมหังสา โยคานันทะ (Paramahansa Yogananda) เขียนไว้ในอัตชีวประวัติของโยคี (Autobiography of a Yogi) โดยเพิ่มเรื่องน้ำหนักและตำแหน่งที่สวมว่า "อัญมณี โลหะ หรือตัวยาจากพืชที่ถูกต้อง ไม่มีค่าอะไรเลยหากไม่ได้น้ำหนักตามที่กำหนด และหากไม่ได้สวมสิ่งที่ใช้แก้เหล่านี้ให้แนบกับผิวหนัง" และกำหนดขั้นต่ำไว้ที่อัญมณีไร้ตำหนิไม่ต่ำกว่าสองกะรัต

ณ ค.ศ. 2026 ยังมีการทำและขายทั่วเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นทองสำหรับผู้มีฐานะ และเป็นพลอยเม็ดเล็กสำหรับคนทั่วไป และสวมกันโดยไม่แบ่งแยกศาสนา — การจัดวางแบบนี้ถือเป็นมงคลในอินเดีย เนปาล ศรีลังกา สิงคโปร์ เมียนมา กัมพูชา เวียดนาม อินโดนีเซีย ไทย และมาเลเซีย ประโยชน์ทางโหราศาสตร์หรือทางไฟฟ้าจากแรงกด (piezoelectric) ที่อ้างกันจากการสวมหรือบริจาคอัญมณียังไม่เคยถูกวัดเป็นตัวเลขทางวิทยาศาสตร์ และแอตลาสนี้ไม่ตัดสินไม่ว่าทางใด