ภาพป้ายแผงตลาดThe market stall sign

แกรนด์บาซาร์ (Grand Bazaar) ในอิสตันบูลแก้ปัญหานี้ด้วยการไม่ติดป้ายเลย จนกระทั่งมีการบูรณะหลังแผ่นดินไหวปี ค.ศ. 1894 ที่นี่ไม่มีร้านค้าแบบตะวันตก พ่อค้านั่งบนตั่งไม้หน้าชั้นวางของตน แต่ละคนครองพื้นที่กว้าง 6 ถึง 8 ฟุต ลึก 3 ถึง 4 ฟุต พื้นที่นี้เรียกว่า โดลาป (dolap) ซึ่งเป็นภาษาตุรกีแปลว่าแผงค้า สินค้าชั้นดีที่สุดเก็บไว้ในตู้และไม่ได้วางโชว์ บันทึกที่ตีพิมพ์ไว้เขียนว่า "ลักษณะเฉพาะอีกอย่างหนึ่งคือการไม่มีการโฆษณาเลย" แทนที่จะโฆษณา พ่อค้าสินค้าชนิดเดียวกันจะรวมกันอยู่บนถนนสายเดียว และถนนก็ได้ชื่อตามสินค้านั้น ครั้งหนึ่งมีถนนถึง 67 สาย แต่ละสายตั้งชื่อตามสิ่งที่ขาย ถนนคือป้าย

ตลาดโซโนรา (Mercado de Sonora) ในเม็กซิโกซิตีติดป้ายไปอีกทาง คือติดที่ตัวสินค้า ชื่อคือคำเชิญชวน และพิมพ์ไว้บนขวด เช่น อาตราปาอมเบรส (atrapahombres) "ดักผู้ชาย" เบน อา มี (ven a mi) "มาหาฉัน" มิเอล เด อามอร์ (miel de amor) "น้ำผึ้งแห่งความรัก" อามันซา กัวโปส (Amansa guapos) "ปราบหนุ่มหล่อ" ทุกสุดสัปดาห์มีคนราว 2,000 คนมาที่ส่วนของตลาดที่ขายเครื่องราง เทียน ผง ของใช้ในลัทธิซานเตรีอา (Santería) และซานตามูเอร์เต (Santa Muerte)

ที่ท่าพระจันทร์ในกรุงเทพฯ สิ่งที่สำคัญไม่ใช่ป้าย แต่เป็นเอกสาร มูลค่าของพระพิมพ์ดินองค์หนึ่งขึ้นอยู่กับว่าวัดใดกดพิมพ์ และพระสงฆ์รูปใดปลุกเสก ตู้จึงมีใบรับรองวางอยู่ ผู้เช่าบูชาพกกล้องส่องพระ และพระปลอมก็มีมากพอที่การให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบกลายเป็นเรื่องปกติ

ข้อสันนิษฐาน — แบบแผนที่เห็นในทั้งสามแห่งคือ ตลาดเครื่องรางไม่ได้โฆษณาว่าเครื่องรางทำอะไรได้ แต่ติดป้ายบอกที่มา หรือติดป้ายบอกความปรารถนา หรือไม่ติดอะไรเลยแล้วปล่อยให้ถนนทำหน้าที่แทน โครงการนี้ยังไม่ได้อ่านงานศึกษาที่ตีพิมพ์เรื่องป้ายแผงเครื่องรางจากที่ใดเลย ข้อสรุปนี้จึงมาจากคำบรรยายสามชิ้น และระบุไว้ว่าเป็นของโครงการนี้เอง

ร้านของที่ระลึกในข่านเอลคาลิลี (Khan el-Khalili) และตลาดช่างทองที่อยู่ติดกันยังคงจัดโซนตามแบบเก่า แยกตามประเภทการค้า ในย่านที่หน้าร้านหินแบบถาวรเข้ามาแทนแผงตลาดเคลื่อนที่ ส่วนหนึ่งก็เพื่อให้ทางการนับและเก็บภาษีได้ ช่องว่างเรื่องป้ายเป็นช่องว่างในบันทึก ไม่ใช่ในตลาด ให้ตั้งความเชื่อมั่นของบันทึกนี้ไว้ต่ำ และถือว่าภาพนี้ยังไม่สมบูรณ์