การปฏิบัติการซื้อหาเครื่องรางในตลาดBuying one in a market

ตลาดที่ขายเครื่องรางเป็นสถาบันเก่าแก่ที่มีกฎ และกฎเหล่านั้นมักเกี่ยวกับการควบคุมมากกว่าศรัทธา ในสมัยมัมลูก ย่านตลาดของไคโรค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยอาคารหินถาวรที่มีร้านค้าในตัว ส่วนหนึ่งเพราะทางการต้องการควบคุมมากขึ้น อาคารถาวรนับ เก็บภาษี และกำกับดูแลได้ง่ายกว่าแผงชั่วคราวที่มา ๆ ไป ๆ ข่านอัลเคาะลีลีเองสร้างขึ้นกลางเมืองในรัชกาลแรกของสุลต่านบัรกูก (ค.ศ. 1382–1389) โดยญาฮาร์กัส อัลเคาะลีลี (Jaharkas al-Khalili) ผู้ดูแลคอกม้าหลวงของพระองค์ และชื่อนี้ก็แผ่จากอาคารหลังเดียวไปทั้งย่าน

แกรนด์บาซาร์ของอิสตันบูลแสดงตรรกะเดียวกันที่ไปไกลกว่านั้น ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ตลาดนี้มีถนน 67 สาย แต่ละสายตั้งชื่อตามผู้ขายสินค้าชนิดหนึ่ง มีประตู 18 บานที่เปิดทุกเช้าและปิดตอนเย็น และมีร้าน 3,000 ร้าน บวกอีก 300 ร้านในข่าน (han) หรือโรงเตี๊ยมพ่อค้าโดยรอบ ประตูปิดตอนกลางคืน และมียามที่สมาคมพ่อค้าจ้างไว้คอยลาดตระเวน การเข้าไปหลังเวลาปิดต้องมีราชโองการ สมาคมหนึ่งจะตั้งขึ้นเมื่อมีผู้ค้าสินค้าชนิดเดียวกันมากพอ แล้วจำนวนผู้ค้าและร้านก็ถูกตรึงไว้ การเข้าเป็นสมาชิกทำได้โดยการรับเข้าเท่านั้น — ในฐานะบุตรของสมาชิกที่เสียชีวิต หรือโดยจ่ายเงินจำนวนที่เหมาะสมให้สมาชิกที่ต้องการเลิกกิจการ หัวหน้าสมาคมเรียกว่าเคทฮูดา (Kethüda) ได้รับค่าตอบแทนจากสมาคม แต่ได้รับการแต่งตั้งจากกาดี (Kadı) หรือตุลาการแห่งอิสตันบูล และเป็นผู้กำหนดราคาและภาษี สมาคมเหล่านี้ถูกยุบใน ค.ศ. 1913

แรงผลักให้กำกับดูแลไม่ได้มีแค่ในยุคกลาง ตลาดเมร์กาโดเดโซโนรา (Mercado de Sonora) ในเม็กซิโกซิตีตั้งขึ้นโดยรัฐบาลเมืองเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1957 พร้อมกับตลาดสาธารณะอื่น ๆ เพื่อช่วยจัดระเบียบและกำกับการค้าปลีก ช่องทางเดินของสมุนไพรทางยา และของสินค้าเวทมนตร์และไสยศาสตร์ อยู่ท้ายโถงหลังคาโลหะโถงเดียว และบันทึกระบุว่าสินค้าสองประเภทนี้ไม่ได้แยกจากกัน วัดเซ็นโซจิในโตเกียวอนุญาตให้ร้านค้าที่ต่อมากลายเป็นถนนนากามิเสะ ค้าขายบนทางเดินหลักสู่วัดใน ค.ศ. 1685 โดยแลกกับการที่ร้านเหล่านั้นจ่ายเงินให้ชาวบ้านในละแวกกวาดลานวัด

สิ่งที่ผู้ซื้อซื้อจริง ๆ แตกต่างกันไปตามแต่ละประเพณี และแตกต่างกันชัดเจน ที่ท่าพระจันทร์ในกรุงเทพฯ ผู้เช่าบูชามาพร้อมกล้องส่องพระ เพราะมูลค่าของพระเครื่องขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์ ความหายาก ผู้สร้าง อายุ และชื่อเสียง และเพราะของปลอมมีมากจนการตรวจพิสูจน์โดยผู้ชำนาญเป็นส่วนหนึ่งของการซื้อขายเป็นปกติ ไม่มีใครที่นั่นประเมินความงาม สิ่งที่เขาประเมินคือวัดไหนกดพิมพ์ และพระสงฆ์รูปไหนปลุกเสก ที่เคาน์เตอร์ศาลเจ้าญี่ปุ่น การแลกเปลี่ยนถูกวางกรอบกลับกัน โอมาโมริและโอฟุดะในทางหลักการไม่ได้ถูกซื้อ แต่ได้รับมา — ซาซูคารุ (sazukaru) อุเครุ (ukeru) — และเงินถือเป็นเงินบริจาค ที่งานอลาซิตัส (Alasitas) ในลาปาซ การซื้อคือตัวพิธีกรรมเอง ชื่องานเป็นภาษาไอมาราแปลว่า 'ซื้อจากฉันสิ' และคุณซื้อของจำลองขนาดจิ๋วเพื่อมอบให้คนอื่น เพื่อให้ของขนาดจริงตามมาภายในปีนั้น

ราคาและฤดูกาลมีบันทึกไว้ในที่ที่แหล่งข้อมูลเผยแพร่ ตลาดพระเครื่องจตุคามรามเทพมีมูลค่าถึงสองหมื่นล้านบาทใน พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) ก่อนฟองสบู่จะแตกในช่วงปลายปีนั้น ตลาดเมร์กาโดเดลาสบรูคัส (Mercado de las Brujas) บนถนนกาเยลินาเรส (Calle Linares) ในลาปาซ มียอดขายราวร้อยละ 60 ของทั้งปีในเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นช่วงที่เครื่องเซ่นแด่ปาชามามากระจุกตัว เอ็ดเวิร์ด เทเบอร์ (Edward Tabor) ให้ราคาอะซาบาเช (azabache) ในร้านโบตานิกา (botánica) ไว้ที่ US$3 ถึง US$10 และทางออนไลน์ US$9 ถึง US$55 ณ เวลาที่เขาเขียนใน ค.ศ. 2023

การปฏิบัตินี้ยังสร้างฐานหลักฐานของแอตลาสนี้ด้วย และเรื่องนี้ควรพูดไว้ วิธีของเอ็ดเวิร์ด เลิฟเวตต์ (Edward Lovett) คือการซื้อและแลกเปลี่ยนตามถนนในลอนดอนแทนการขุดค้น สิ่งที่เขารวบรวมไว้ปัจจุบันกระจายอยู่ในพิพิธภัณฑ์พิตต์ริเวอร์ส (Pitt Rivers Museum) พิพิธภัณฑ์คิวมิง (Cuming Museum) คอลเลกชันเวลคัม (Wellcome) และพิพิธภัณฑ์วัยเด็กอีกสองแห่ง เฟรเดอริก เอลเวิร์ทธี (Frederick Elworthy) ซื้อในสเปนและอิตาลีระหว่างที่เขียนหนังสือ ซีคฟรีด เซลิกมันน์ (Siegfried Seligmann) รวบรวมเครื่องรางกว่า 1,500 ชิ้นสำหรับงานสำรวจของเขา ข้อสันนิษฐาน — รูปร่างของสิ่งที่พิพิธภัณฑ์ถือครองอยู่เป็นไปตามรูปร่างของสิ่งที่มีขายให้นักสะสมชาวยุโรปที่มีเงิน ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับตลาดก่อนที่จะเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเครื่องราง

และข้อถกเถียง: เครื่องรางที่ขายให้คนแปลกหน้าเป็นวัตถุเดียวกับที่ทำให้เพื่อนบ้านหรือไม่ ข้อถกเถียงนี้มีผู้ร่วมที่มีชื่อในหลายประเพณีพร้อมกัน นักบวชญี่ปุ่นเคยบ่นเรื่องคุณภาพของโอมาโมริจากโรงงานที่สั่งทำเมื่อความต้องการมีมากเกินกว่าที่ศาลเจ้าจะผลิตเองได้ ผู้ผลิตในจีนผลิตของเลียนแบบเฮย์มาเตา (hei matau) จำนวนมากจากกระดูกผสมเรซินสำหรับตลาดนักท่องเที่ยวในนิวซีแลนด์ และถูกวิจารณ์ว่านำลวดลายของชาวเมารีไปใช้โดยมิชอบ วัฒนธรรมการตรวจพิสูจน์พระของไทยมีอยู่ได้เพราะคนในวงการเองไม่ไว้ใจวงการ แอตลาสนี้รายงานทุกฝ่ายของเรื่องนั้นและไม่เข้าร่วมฝ่ายใด และบรรยายเครื่องรางจากโรงงานด้วยถ้อยคำเดียวกับที่บรรยายชิ้นที่แกะด้วยมือ

เข้าไป ดู ถาม จ่าย และในหลายประเพณีจะมีบางอย่างทำให้ตรงนั้นเลย: ผูกด้ายแดง ยื่นใบรับรองให้ กล่าวคำอวยพร ประทับตรา ในไทย กล้องส่องพระและค่าตรวจของผู้ชำนาญมาคั่นอยู่ระหว่างการดูกับการจ่าย ในญี่ปุ่น ถ้อยคำในการแลกเปลี่ยนจงใจไม่ใช้ภาษาการค้า ในลาปาซ ของถูกซื้อเพื่อมอบให้คนอื่นมากกว่าเก็บไว้เอง ในมะนิลา แผงอยู่ในลานโบสถ์ และหนังสือคาถาแถมมากับเครื่องราง

ยังดำเนินอยู่ทุกที่ และมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นทางกายภาพ วัตถุเดียวกันถูกขายทางออนไลน์ ทั้งยกถาดและรายชิ้น โดยปัญหาการตรวจพิสูจน์ถูกย้ายที่ ไม่ได้ถูกแก้ ใน พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021) โครงการหนึ่งในไทยออกพระเครื่องที่พระสงฆ์ปลุกเสกในรูปเอ็นเอฟที (NFT) บนบล็อกเชน ซึ่งคือการซื้อที่เขียนปัญหาเรื่องที่มาของวัตถุลงไปในตัวธุรกรรมเลย ที่อยู่เก่ายังคงค้าขายกันอยู่: ท่าพระจันทร์ แกรนด์บาซาร์ ข่านเอลเคาะลีลี เมร์กาโดเดโซโนรา นากามิเสะ ถนนกาเยลินาเรส