วัสดุหมึกInkلوح

แอฟริกาตะวันตกทำเช่นนี้เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนอ่าน กระดานอัลกุรอานคือแผ่นไม้ — เลาห์ (lawh) พหูพจน์ว่า อัลวาห์ (alwah) — ตัดจากไม้ที่หาได้ในท้องถิ่น เช่น มะฮอกกานีหรือเบาบับ ซึ่งนักเรียนใช้คัดลอกโองการเพื่อท่องจำ หมึกโดยทั่วไปทำจากสีธรรมชาติผสมถ่านและน้ำ และอาจมีส่วนผสมที่กล่าวกันว่ามีความสำคัญทางจิตวิญญาณ เช่น หญ้าฝรั่น เมื่อท่องโองการหรือบทใดได้คล่องแล้ว ตัวอักษรบนกระดานจะถูกล้างออกและเก็บน้ำไว้ แล้วน้ำนั้นก็ถูกดื่มหรือใช้ในพิธีรักษาโรค การปฏิบัตินี้มีบันทึกไว้ในไนจีเรียและแคเมอรูน และในหมู่ชาวเฮาซาและชาวฟูลานี

งานเขียนทางนิติศาสตร์อิสลามลากเส้นบาง ๆ ผ่านการกระทำเดียวกันนี้ เรมเค ครุก (Remke Kruk) สรุปว่าช่องว่างระหว่างการปฏิบัติที่ยอมรับกับที่ไม่ยอมรับอาจแคบเพียงใด โดยระบุว่าการละลายข้อความอัลกุรอานที่เขียนบนกระดาษลงในน้ำเป็นสิ่งต้องห้าม ขณะที่ "การเขียนในชามด้วยหมึกที่ถูกล้างออกด้วยน้ำที่เทลงในชาม" ได้รับการแนะนำโดยวะฮีด อับดุสสลาม บาลี (Wahid 'Abd al-Salam Bali) นักการศาสนาสายวะฮาบีที่มีชื่อเสียง รูปแบบชามยังคงอยู่สืบมา: ในยุคกลางของอิสลาม ชามเครื่องราง ซึ่งส่วนใหญ่ทำจากโลหะมากกว่าดินเผา ถูกเขียนเต็มไปด้วยอักษรอาหรับ ปกติเป็นโองการอัลกุรอานหรือหะดีษ และส่วนใหญ่ใช้รักษาโรคโดยการดื่มน้ำที่ทิ้งไว้ในชามข้ามคืน

เพื่อนบ้านที่มีชื่อเสียงรายหนึ่งไม่ได้อยู่ในเรื่องนี้ ม้วนเครื่องรางของเอธิโอเปีย ซึ่งเป็นอีกประเพณีเครื่องรางเขียนที่ยิ่งใหญ่ของภูมิภาค ทำจากแผ่นหนังและสี และใช้โดยให้บุคคลที่สามที่อ่านภาษากีเอซ (Ge'ez) ออก อ่านออกเสียงให้ผู้ป่วยฟัง หรือคลุมไว้รอบตัว — บันทึกที่อ่านในที่นี้ไม่ได้บันทึกการล้างหรือการดื่มไว้เลย แอตลาสนี้ระบุถึงสิ่งที่ไม่ปรากฏนั้น แทนที่จะสันนิษฐานว่าการปฏิบัตินี้ข้ามทะเลแดงไป

เมโสโปเตเมียเขียนวนเข้าด้านใน ชามคาถามักจารึกเป็นเกลียว เริ่มจากขอบชามแล้ววนเข้าหาจุดกลาง ส่วนใหญ่เป็นภาษาอราเมอิกบาบิโลนของชาวยิว ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงที่ 8 ประมาณร้อยละสิบไม่ได้เขียนเป็นภาษาจริงใด ๆ แต่เป็นอักษรเทียม ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นของปลอมที่อาลักษณ์ผู้อ่านเขียนไม่ได้ทำขึ้นขายให้ลูกค้าที่อ่านไม่ออก — ข้อเท็จจริงที่บอกบางอย่างอย่างตรงไปตรงมาว่าตัวเขียนนั้นถูกอ่านอย่างไร

จีนทำให้การอ่านไม่ออกกลายเป็นใบรับรอง ฝูลู่ (fulu) คืออักษรเครื่องรางของลัทธิเต๋าที่ไม่ได้สื่อความเป็นภาษา นักพรตเต๋าเขียนลงบนยันต์ เก่อหง (Ge Hong) บันทึกไว้ในเป้าผูจื่อ (Baopuzi) สมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออกว่า ตราบใดที่จารึกถูกต้อง การใช้ให้ได้ผลก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใช้จะถอดความได้หรือไม่ หยางจ้าวหัว (Yang Zhaohua) บันทึกว่ายันต์ยุคแรกเรียบง่ายและอ่านออก ส่วนยันต์ยุคหลังจงใจทำให้ลึกลับเพื่อแสดงความเป็นทิพย์ เจมส์ ร็อบสัน (James Robson) กิล ราซ (Gil Raz) และเก่อจ้าวกวง (Ge Zhaoguang) ต่างถือว่าความที่เข้าใจไม่ได้นั้นเป็นแก่นของอำนาจของอักษรนี้ โดยเก่อจ้าวกวงเรียกว่าเป็นการคงรูปภาษาโบราณไว้ "ม่านแห่งความเป็นอีกโลกหนึ่งที่หยั่งไม่ถึง" วิธีเขียนตัวอักษรถ่ายทอดกันอย่างลับจากนักพรตเต๋าสู่ศิษย์ และโอฟุดะของญี่ปุ่นกับบูจอกของเกาหลีก็สืบสายลงมาจากสิ่งนี้

ข้อสันนิษฐาน — หมึกบนแผ่นตะกั่วอยู่ได้สองพันปี หมึกบนกระดานไม้อยู่ได้จนถึงน้ำถังถัดไป และพิพิธภัณฑ์ถูกสร้างขึ้นจากกรณีแรก การสำรวจเครื่องรางเขียนที่รวบรวมจากคอลเลกชันจะนับกรณีที่สองได้น้อยกว่าความจริงเสมอ

บด ผสม และระบายด้วยพู่กัน — ลงบนกระดาน ด้านในชาม แผ่นกระดาษ เสื้อ หรือแถบผ้าลินิน ข้อกำหนดพิธีกรรมของอียิปต์สั่งให้ผู้ประกอบพิธีวาดดวงตาเวดจัตบนผ้าลินินหรือกระดาษปาปิรัสเพื่อใช้เป็นเครื่องรางชั่วคราว ซึ่งเป็นคำสั่งเดียวกับกระดานของชาวเฮาซา: เขียน ใช้ แล้วปล่อยให้หายไป

ข้อถกเถียงที่ยังดำเนินอยู่เรื่องหมึกเป็นเรื่องเคมี และเกี่ยวกับสายการสัก สำนักงานเคมีภัณฑ์ยุโรป (European Chemicals Agency) เสนอให้จำกัดการใช้โดยเจตนาหรือความเข้มข้นของสารราว 4,000 ชนิดในหมึกสัก หอสังเกตการณ์วัสดุนาโนของสหภาพยุโรป (EU Observatory for Nanomaterials) รายงานว่าหมึกสมัยใหม่จำนวนหนึ่งมีวัสดุนาโน และแสดงความกังวลด้านพิษวิทยาของอนุภาคนาโน และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2024 การวิเคราะห์ในสหภาพยุโรปพบว่าหมึกสีน้ำเงินและสีเขียวที่วางขายเก้าในสิบไม่เป็นไปตามกฎหมายรีช (REACH)