พิพิธภัณฑ์และโครงการมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของยูเนสโกUNESCO Intangible Cultural Heritage

มาตรา 2 ของอนุสัญญานิยามมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ว่าคือประเพณีหรือการแสดงออกที่ยังมีชีวิต ซึ่งสืบทอดมาจากบรรพบุรุษและส่งต่อไปยังลูกหลาน — ประเพณีมุขปาฐะ ศิลปะการแสดง แนวปฏิบัติทางสังคม พิธีกรรม งานเทศกาล ความรู้และการปฏิบัติเกี่ยวกับธรรมชาติและจักรวาล และความรู้และทักษะในการผลิตงานช่างฝีมือดั้งเดิม นั่นคือห้าขอบเขต

ข้อความสองข้อในบทสรุปของอนุสัญญาเองสำคัญกว่าบัญชีรายชื่อ ข้อแรกคือมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ "เป็นทั้งประเพณี ร่วมสมัย และยังมีชีวิตอยู่ในเวลาเดียวกัน" — มันไม่ใช่สิ่งหลงเหลือจากอดีต และองค์ประกอบหนึ่งไม่จำเป็นต้องเก่า ข้อที่สองคือมัน "ตั้งอยู่บนชุมชน: มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้จะเป็นมรดกได้ก็ต่อเมื่อชุมชน กลุ่มคน หรือบุคคลที่สร้าง รักษา และถ่ายทอดมัน ยอมรับว่าเป็นเช่นนั้น" รัฐไม่อาจขึ้นทะเบียนการปฏิบัติหนึ่งข้ามหัวคนที่ปฏิบัติมันอยู่

มีสามบัญชี: บัญชีรายชื่อตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ บัญชีรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ที่ต้องได้รับการสงวนรักษาอย่างเร่งด่วน และทะเบียนแนวปฏิบัติที่ดีในการสงวนรักษา คณะกรรมการประชุมทุกปีเพื่อประเมินข้อเสนอที่รัฐภาคีเสนอมา และตัดสินว่าจะขึ้นทะเบียนหรือไม่

สิ่งที่การขึ้นทะเบียนไม่ใช่: การจัดอันดับ เครื่องหมายคุณภาพ เอกสารสิทธิ์ เครื่องหมายการค้า หรือข้อห้ามไม่ให้ใครทำหรือขายสิ่งใด ถ้อยคำของยูเนสโกเองคือ มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ "ไม่ได้มีคุณค่าเพียงในฐานะสินค้าทางวัฒนธรรม บนพื้นฐานของการเปรียบเทียบ เพราะความเป็นของเฉพาะหรือคุณค่าอันโดดเด่นของมัน" ข้อสันนิษฐาน — แอตลาสนี้จึงนับการขึ้นทะเบียนเป็นความสนใจที่ได้รับ ไม่เคยนับเป็นคำตัดสิน และไม่เคยอ่านการที่ไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีว่าเป็นหลักฐานว่าการปฏิบัตินั้นจริงน้อยกว่า การปฏิบัติส่วนใหญ่ในระเบียนเหล่านี้ไม่เคยถูกใครเสนอชื่อเลย