เรื่องยาวเครื่องรางในโลกดิจิทัลThe charm goes digital

รายการเก่าที่สุดในบันทึกนี้กลับทิศกับที่เหลือ คือเครื่องรางที่จับต้องได้ ใช้กันภัยทางดิจิทัล

ศาลเจ้าคันดะเมียวจิน (Kanda Myojin) ตั้งอยู่ข้างอากิฮาบาระ (Akihabara) ย่านเครื่องใช้ไฟฟ้าของโตเกียว ไทรา 'เนล พิลล์-ลู (Tyra 'nell Pille-Lu) เขียนให้เจแปนทราเวล (Japan Travel) เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2015 รายงานว่า "หนุ่มสาวคอเทคโนโลยีในท้องถิ่นมาที่นี่เพื่อขอพรและขอความคุ้มครองให้แกดเจ็ตและเครื่องใช้ไฟฟ้าของตนพ้นจากการถูกขโมยและความเสียหายโดยไม่ตั้งใจ และถึงขั้นขอให้คอมพิวเตอร์ของตนปลอดจากไวรัส"

ตัววัตถุไม่ได้เปลี่ยนไปเลย มันคือโอมาโมริ ถุงผ้าไหมยกดอกใบเล็ก รูดปากด้วยเชือก พิมพ์ชื่อศาลเจ้าไว้ ข้างในมีแผ่นเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครเปิดดู สิ่งที่เปลี่ยนคือหมวดบนป้ายกำกับ ศาลเจ้าออกเครื่องรางแยกตามหมวดอยู่แล้ว — โคตสึอันเซ็น (kōtsū-anzen) สำหรับการเดินทางบนถนน กากุเงียวโจจุ (gakugyō-jōju) สำหรับการสอบ โชไบฮันโจ (shōbai-hanjō) สำหรับการค้า — และหมวดสำหรับฮาร์ดแวร์ก็เข้าอยู่ในรายการนั้นได้โดยไม่ขัดเขิน

ข้อสันนิษฐาน — นี่คือการขยับแบบอนุรักษ์นิยม และเป็นแบบที่ผู้อ่านควรคาดว่าจะเห็นก่อน ภัยเป็นของใหม่ ส่วนวัตถุ ผู้ทำ ราคา และเคาน์เตอร์ขาย ยังเป็นอย่างเดิมทุกประการ

ขั้นต่อไปทิ้งถุงไปเลย

วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 บริษัทเซก้า (Sega) ประกาศแจกโอมาโมริดิจิทัลฟรี เป็นภาพพื้นหลังที่ออกแบบไว้สำหรับหน้าจอล็อกของสมาร์ตโฟน อิงแบบเครื่องรางของศาลเจ้า และมีตัวละครของเซก้าเอง ได้แก่ คาซึมะ คิริว (Kazuma Kiryu) และอิจิบัง คาสึกะ (Ichiban Kasuga) จากซีรีส์ยากูซ่า (Yakuza) อากิระ ยูกิ (Akira Yuki) จากเวอร์ชวลไฟเตอร์ (Virtua Fighter) ด็อกเตอร์เอ้กแมน (Dr Eggman) จากโซนิกเดอะเฮดจ์ฮ็อก (Sonic the Hedgehog) และตัวละครจากปูโยปูโย (Puyo Puyo) และซังโงกุชิไทเซ็น (Sangokushi Taisen) เคซีย์ เบซีล (Casey Baseel) รายงานข่าวนี้ให้โซระนิวส์24 (SoraNews24) เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ภาพเหล่านี้ดาวน์โหลดได้ฟรีจากเว็บไซต์ของเซก้าญี่ปุ่น ไม่มีศาลเจ้าและไม่มีเทพองค์ใดเกี่ยวข้อง และคำของเซก้าเองว่าภาพเหล่านี้มีไว้เพื่ออะไรคือ "เชิญใช้ได้ตามสบายในการสอบสำคัญ การเจรจาธุรกิจ หรือเมื่อใดก็ตามที่คุณกำลังเผชิญความท้าทายครั้งใหญ่"

นี่คือการสูญเสียที่เจาะจง และควรเรียกชื่อให้ตรง ตัวแบบของโอมาโมริคือภาชนะที่ปิดผนึก — ศาลเจ้าปลุกเสกแผ่นกระดาษหรือชิ้นไม้ที่อยู่ข้างใน และกฎของธรรมเนียมนี้คือผู้พกไม่เปิดมันออก ภาพพื้นหลังไม่มีข้างในให้ปิดผนึก สิ่งที่ถูกทำซ้ำคือรูปทรงและโอกาสในการใช้ ไม่ใช่สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างใน

ข้อถกเถียงที่ตามมาเป็นข้อเดียวกับที่มีอยู่แล้วเรื่องโอมาโมริที่ผลิตจากโรงงาน เมื่อศาลเจ้าที่ผู้คนนิยมผลิตไม่ทันความต้องการ ก็จะสั่งถุงจากโรงงาน และนักบวชได้คัดค้านทั้งคุณภาพของสินค้าจากโรงงาน และตั้งคำถามว่ามันเป็นวัตถุเดียวกันหรือไม่ ควบคู่กันนั้น ร้านค้าในญี่ปุ่นก็ขายสินค้ารูปทรงโอมาโมริที่มีมิกกี้เมาส์ (Mickey Mouse) เฮลโลคิตตี้ (Hello Kitty) สนูปี้ (Snoopy) หรือคิวพี (Kewpie) อยู่บนนั้น ซึ่งไม่มีศาลเจ้าใดออกและไม่มีใครปลุกเสก ไฟล์ของเซก้าคือรายการถัดไปในลำดับนั้น และแจกฟรี

กรณีของไทยคือกรณีที่มีคนระบุชื่อได้อยู่ทุกฝ่าย และนั่นคือเหตุที่กรณีนี้ได้พื้นที่มากที่สุดที่นี่

คริปโตอะมูเล็ต (Crypto Amulets) ก่อตั้งโดยEkkaphong Khemthong นักสะสมพระเครื่อง งานศิลปะดิจิทัลได้รับการปลุกเสกโดยหลวงปู่เฮง ปภาโส (Luang Phu Heng Papaso) อายุ 95 ปี เจ้าอาวาสวัดพัฒนาธรรมาราม จังหวัดสุรินทร์ ในพิธีเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 (ค.ศ. 2021) เว็บไซต์เปิดขายงานศิลปะ 8,000 ชิ้น แบ่งเป็น 8 ระดับ เช่น ไม้ หิน ทองคำ และคริสตัล ในราคาตั้งแต่ 0.02 ถึง 0.8 อีเธอเรียม (Ethereum) ซึ่งโคโคนัทส์แบงค็อก (Coconuts Bangkok) ระบุไว้เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน 2564 ว่าเท่ากับ 1,610 ถึง 64,564 บาท และเอเอฟพี (AFP) รายงานเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2564 ว่าราว US$46 ถึง US$1,840 รายได้สูงสุดร้อยละ 18 จะนำไปบริจาค ผู้ซื้อได้สิทธิ์ควบคุมเต็มที่และสิทธิ์เชิงพาณิชย์ มีการกำหนดประมูลไว้วันที่ 26 มิถุนายน 2564 โดยผู้ประมูลไม่รู้ล่วงหน้าว่าจะได้งานชิ้นใด เอเอฟพีรายงานว่าขายได้ 1,500 ชิ้นจาก 8,000 ชิ้นก่อนถึงกำหนดปิด และผู้ซื้อส่วนใหญ่เป็นคนไทย

เอกพงษ์ให้เหตุผลว่า "ผมเป็นนักสะสมพระเครื่อง และผมคิดอยู่ว่าจะแนะนำพระเครื่องให้ชาวต่างชาติและคนทั้งโลกรู้จักได้อย่างไร" นักพัฒนา เดย์ ชาน (Daye Chan) มองเรื่องนี้ในแง่ของบันทึกมากกว่าตัววัตถุ "มีพระเครื่องจำนวนมากที่ผลิตออกมาทีละมาก ๆ... บันทึกทั้งหมดอาจสูญหาย และวัตถุที่จับต้องได้เหล่านี้ก็ปลอมแปลงได้ง่าย" ผู้ซื้อรายหนึ่ง Theerapong Lertsongkram กล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ NFT เลย แต่ผมตัดสินใจซื้อเพราะผมเคารพหลวงปู่เฮงมาก" และนักสะสม Wasan Sukjit ซึ่งไม่เห็นด้วย กล่าวว่า "พระเครื่องต้องเป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นสิ่งที่คนถือไว้ในมือได้"

ตัวเลขหนึ่งในข่าวเป็นตัวเลขของฝ่ายผู้ขาย และระบุไว้ว่าเป็นเช่นนั้น คำเสนอขายของโครงการเอง ซึ่งโคโคนัทส์อ้างไว้ คือ "พระเครื่องไทยมีมูลค่าสูงเพราะมีนักสะสมหลายล้านคนทั่วโลก และมีการซื้อขายมูลค่า 1.25 พันล้านดอลลาร์ทุกปี!" ไม่มีแหล่งข้อมูลอิสระใดที่อ่านที่นี่ยืนยันตัวเลขนั้น และแอตลาสนี้ไม่นำตัวเลขนั้นมากล่าวซ้ำในฐานะข้อเท็จจริง

ข้อสันนิษฐาน — ประโยคของชานคือประโยคที่น่าสนใจ เพราะมันตอบปัญหาที่แอตลาสนี้มีบันทึกทั้งฉบับว่าด้วยเรื่องนั้น ในตลาดที่ราคาคือประวัติที่มา และการปลอมแปลงคือโมเดลธุรกิจ โทเคนที่พาห่วงโซ่การถือครองซึ่งปลอมไม่ได้ติดไปด้วยนั้นไม่ใช่ลูกเล่น — แต่เป็นความพยายามทำงานเดียวกับที่ใบรับรองและกล้องส่องพระทำอยู่แล้ว ส่วนการปลุกเสกจะติดไปกับโทเคนด้วยหรือไม่ เป็นส่วนที่ไม่มีใครในข่าวชี้ขาด และข้อคัดค้านของวสันต์ก็คือมันไม่ติดไปนั่นเอง

ในปี ค.ศ. 2018 สัญลักษณ์คุ้มครองอย่างหนึ่งได้รับชื่ออย่างเป็นทางการจากองค์กรกำหนดมาตรฐาน ซึ่งเป็นครั้งแรกในแอตลาสนี้

นาซาร์ — ลูกปัดแก้วรูปตาสีน้ำเงินขาวเป็นวงซ้อนกัน — ได้รับการอนุมัติเป็นส่วนหนึ่งของยูนิโคด 11.0 (Unicode 11.0) ในปี ค.ศ. 2018 และเพิ่มเข้าในอีโมจิ 11.0 (Emoji 11.0) ในปีเดียวกัน ภายใต้ชื่อเครื่องรางนาซาร์ (Nazar Amulet) 🧿 อีโมจิพีเดีย (Emojipedia) บรรยายว่าเป็นลูกปัดกลมสีน้ำเงินเข้ม มีจุดสีดำล้อมด้วยวงสีขาวและสีฟ้าอ่อน และระบุว่าใช้สื่อถึงการมอง เครื่องราง ความอิจฉาและความริษยา และวัฒนธรรมตุรกี

ข้อสันนิษฐาน — มีสองเรื่องตามมา เรื่องแรก โทรศัพท์ทุกเครื่องบนโลกตอนนี้พกสัญลักษณ์นี้ไว้ ซึ่งไม่มีโรงงานแก้วแห่งใดในอิซมีร์ (İzmir) ทำได้ เรื่องที่สอง สัญลักษณ์นี้ถูกนิยามด้วยข้อกำหนดที่เขียนไว้พร้อมเลขรุ่น ซึ่งไม่มีสิ่งใดอื่นในแอตลาสนี้เป็นอย่างนั้น ศาลเจ้าเปลี่ยนสิ่งที่ใส่ไว้ในถุงได้ แต่อักขระยูนิโคดเมื่อได้รหัสแล้วจะไม่ถูกถอดออก

เกมเป็นที่เดียวในเรื่องนี้ที่โชคได้รับนิยามและสูตร และความแตกต่างนี้ควรบันทึกไว้

ตามคำอธิบายที่อ่านที่นี่ นักปรัชญา นิโคลัส เรสเชอร์ (Nicholas Rescher) เสนอว่าโชคในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน คือผลต่างระหว่างสิ่งที่ฝ่ายหนึ่งได้รับจริงกับสิ่งที่คาดหวังไว้ คือ λ = Y − E ทักษะเพิ่มความคาดหวัง จึงลดโชคลง เกมแต่ละเกมมีส่วนที่เป็นโชคแตกต่างกันมาก — หมากรุกไม่มีปัจจัยสุ่มใดนอกจากว่าใครเดินก่อน ขณะที่บันไดงูขึ้นอยู่กับลูกเต๋าทั้งหมด — และในเกมเสี่ยงโชค โชคถูกนิยามว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของมูลค่าที่ผู้เล่นถืออยู่ในเกม หลังเหตุการณ์สุ่ม เช่น การทอยลูกเต๋าหรือการจั่วไพ่ เป็นบวกถ้าสถานะดีขึ้น ผู้เล่นโป๊กเกอร์ที่กำลังชนะเรียกกันว่ากำลัง "มือขึ้น"

ข้อสันนิษฐาน — นั่นคือระบบปิดที่เปิดเผยโอกาสไว้ และไม่มีสิ่งใดในนั้นให้เครื่องรางเข้าไปกระทำ ซึ่งยิ่งทำให้น่าสนใจว่าเครื่องรางก็ยังคงเข้ามาอยู่ดี — และในกรณีของเซก้า บริษัทที่พิมพ์โอกาสไว้ก็คือบริษัทเดียวกับที่ออกเครื่องราง

มีรายการหนึ่งในบัญชีที่ใคร ๆ ก็นึกถึงซึ่งขาดหายไป และช่องว่างนั้นถูกระบุไว้ แทนที่จะเติมให้เต็ม

คิวอาร์โค้ดที่ผ่านการปลุกเสก โครงการนี้ค้นหากรณีที่ระบุวันที่และมีแหล่งอ้างอิง ของวัดหรือศาลเจ้าที่ออกโค้ดเป็นตัวเครื่องรางเอง และไม่พบกรณีที่อ้างอิงได้ สิ่งที่พบคือของอีก 2 อย่างที่ต่างกัน อย่างแรกคือบัตรรับประกันของผู้ค้าพระเครื่องไทย ซึ่งมีคิวอาร์โค้ดลิงก์ไปยังฐานข้อมูลตรวจสอบ — เป็นหน้าเว็บเชิงการค้า ไม่ใช่ธรรมเนียมที่มีการบันทึกไว้ — และอย่างที่สองคือวัดที่ใช้คิวอาร์โค้ดรับเงินบริจาค ซึ่งเป็นการชำระเงิน ไม่ใช่การคุ้มครอง ทั้งสองอย่างไม่ใช่สิ่งที่กล่าวอ้าง จึงไม่ได้เขียนถึงในฐานะนั้น

นี่เป็นข้อความเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในคลังของโครงการนี้ ไม่ใช่เกี่ยวกับโลก หากที่ใดที่หนึ่งมีศาลเจ้าปลุกเสกโค้ดอยู่ ก็เพียงแต่บันทึกนี้ยังไม่ได้อ่านแหล่งข้อมูลที่บอกเช่นนั้น

ข้อสันนิษฐาน — 4 กรณีที่มีการบันทึกไว้แบ่งออกตามคำถามข้อเดียว และเป็นคำถามเดียวกับที่ทั้งแอตลาสหมุนรอบอยู่ นั่นคือ เครื่องรางคือตัววัตถุ หรือคือพิธีที่กระทำต่อวัตถุนั้น คันดะเมียวจินรักษาไว้ทั้งสองอย่าง เซก้ารักษารูปทรงไว้แต่ทิ้งพิธี คริปโตอะมูเล็ตรักษาพิธีไว้ — เจ้าอาวาสที่ระบุนามได้ พิธีที่ระบุวันได้ — แต่ทิ้งวัตถุไปทั้งหมด ยูนิโคดไม่รักษาอะไรไว้เลย และกระจายสัญลักษณ์ไปยังโทรศัพท์ 5,000 ล้านเครื่อง ลูกปัดยุคสำริดไม่มีบันทึกการปลุกเสกและไม่มีชื่อผู้สร้าง แต่แอตลาสนี้ก็ให้ความสำคัญกับมันอย่างจริงจัง พระเครื่องที่ปลุกเสกในวันพฤหัสบดีหนึ่งของเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 โดยเจ้าอาวาสที่ระบุนามได้ มีประวัติที่มามากกว่าแทบทุกสิ่งในลิ้นชักอียิปต์ และได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกันด้วยเหตุผลเดียวกัน