การปฏิบัติการปลุกเสกConsecration

ประเทศไทยระบุแรงงานนี้ไว้ตรง ๆ พระสงฆ์สวดและปลุกเสกพระเครื่องในกระบวนการที่อาจกินเวลาตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ไปจนถึงหลายปี และมูลค่าของพระในภายหลังขึ้นอยู่กับว่าวัดไหนกดพิมพ์ และพระสงฆ์รูปใดปลุกเสก ตะกรุด — แผ่นโลหะหรือใบลานที่ม้วนเป็นหลอด — มีพระสงฆ์ในประเทศไทยสร้างขึ้นแล้วภายในราว พ.ศ. 1743–1843 (ค.ศ. 1200–1300) ตามธรรมเนียมที่แหล่งข้อมูลกล่าวว่ามีมาก่อนพระพุทธศาสนาจะเข้ามาถึงที่นั่น

ศาสนาฮินดูระบุข้อกำหนดนี้ในเชิงปฏิเสธ ยันต์ที่ใช้ทางเวทมนตร์ได้รับการปลุกเสกและเสริมพลังโดยนักบวช ด้วยมนต์ที่ผูกกับเทพองค์นั้นโดยเฉพาะ และผู้ปฏิบัติถือว่ายันต์ที่ไม่ได้รับพลังจากมนต์นั้นไร้ชีวิต ญี่ปุ่นกล่าวสิ่งเดียวกันเกี่ยวกับกระดาษ: โอฟุดะ (ofuda) บรรจุแก่นสารของคามิ (เทพเจ้าในศาสนาชินโต) ตามถ้อยคำของธรรมเนียมเอง ด้วยอำนาจของพิธีทำให้ศักดิ์สิทธิ์ และโอมาโมริ (omamori) ถูกทำให้ศักดิ์สิทธิ์ด้วยพิธีกรรม และกล่าวกันว่าบรรจุ บุสชิน (busshin) คือส่วนแยกทางจิตวิญญาณ ในกรอบชินโต หรือ เคสชิน (kesshin) คือการสำแดงองค์ ในกรอบพุทธ

ในธรรมเนียมคองโก สารต่าง ๆ ถูกใส่เข้าไปก่อน แล้วรูปจึงถูกปลุกให้ตื่น ตะปูที่ตอกลงบนนกีซี เอ็นคอนดี (nkisi nkondi) ไม่ใช่เครื่องประดับ: ตะปูหรือชิ้นโลหะแต่ละชิ้นแทนคำปฏิญาณหรือข้อตกลง และนักวิชาการที่ศึกษาธรรมเนียมนี้อธิบายว่าการตอกเป็นข้อกำหนดของการปลุกวิญญาณให้ตื่น ในศาสนาโวดู (Vodou) ของเฮติ บาแตม (batèm) หรือพิธีล้างบาป ทำให้วัตถุกลายเป็นภาชนะของลวา (lwa) และวัตถุที่ผ่านพิธีสำหรับใช้ในพิธีกรรมถือกันว่ามี นาม (nanm) คือแก่นสารทางจิตวิญญาณ อยู่ภายใน ลูกเขย่าอาซอน (ason) ใช้ไม่ได้ก่อนผ่านพิธีนี้ พระศาสนจักรคาทอลิกจัดการกระทำเดียวกันนี้ไว้ในกฎหมาย: หนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิกระบุสิ่งคล้ายศีลไว้สามประเภท — การอวยพร การเสกและการถวาย และการขับไล่ปีศาจ

ข้อสันนิษฐาน — เมื่อวางทั้งหมดนี้เคียงกัน โครงสร้างร่วมคือการถ่ายทอดที่มีผู้เฝ้าประตู พิธีต่างกัน แต่ประตูไม่ต่าง และนั่นคือเหตุที่การปลุกเสกเป็นจุดที่แอตลาสนี้หยุดเขียน

เฉพาะโครงสร้างเท่านั้น ซึ่งคือทั้งหมดที่เปิดเผยต่อสาธารณะในหลายธรรมเนียมเหล่านี้: สร้างวัตถุขึ้น บุคคลที่ธรรมเนียมยอมรับ — พระสงฆ์ นักบวช งกังกา (nganga) อุงกัน (oungan) ลูกค้าของโซเฟอร์ (sofer ผู้คัดเขียนคัมภีร์) สำนักงานของศาลเจ้า — ประกอบพิธีที่กำหนดไว้เหนือวัตถุนั้น มักใช้ถ้อยคำที่สายครูกำหนดไว้ตายตัว จากนั้นวัตถุจะถูกปฏิบัติต่างไปจากเมื่อชั่วโมงก่อน ในประเทศไทย พิธีพุทธาภิเษกครั้งใหญ่จัดขึ้นในศาลาหรือวิหารของวัด มีพระสงฆ์จำนวนมากสวดเหนือถาดพระเครื่องเป็นเวลาหลายชั่วโมงหรือหลายวัน ในญี่ปุ่น วัตถุจะมีตราประทับของศาลเจ้าหลังจากนั้น ในพุทธศาสนาแบบทิเบต การถ่ายทอดที่เทียบเท่ากันไหลไปอีกทาง คือเข้าสู่ตัวบุคคล: การอภิเษกหรือการรับมอบพลัง (ภาษาสันสกฤตว่า อภิเษก ภาษาทิเบตว่า วังกูร์ (wangkur)) เป็นการประกอบพิธีรับผู้ปฏิบัติเข้าสู่การปฏิบัติตันตระแบบหนึ่งโดยเฉพาะ

ยังดำเนินอยู่ทุกแห่ง และมีข้อโต้แย้งตามขอบ ๆ นักบวชญี่ปุ่นบ่นถึงคุณภาพของโอมาโมริที่ผลิตจากโรงงาน ซึ่งศาลเจ้าสั่งทำเมื่อความต้องการเกินกำลังการผลิตของศาลเจ้าเอง และร้านค้าขายโอมาโมริทั่วไปที่มีตัวการ์ตูนลิขสิทธิ์ ซึ่งไม่มีศาลเจ้าใดออกให้ ในหมู่สมาคมเอกุนกุน (egúngún) ของชาวโยรูบา บางคนทำหน้ากากเพื่อขายในตลาดศิลปะนานาชาติโดยไม่ได้ปลุกเสกหรือนำไปใช้ และสมาชิกคนอื่นของสมาคมไม่เห็นด้วยกับการทำเช่นนั้น ข้อโต้แย้งทั้งสองเป็นเรื่องเดียวกัน: สำเนาที่ไม่ได้ผ่านพิธีนั้นนับเป็นวัตถุชิ้นนั้นได้หรือไม่