การปฏิบัติการม้วนและพับFolding

ม้วนเงินสองม้วนจากห้องฝังศพที่เคเทฟฮินโนม (Ketef Hinnom) ใกล้เยรูซาเล็ม ถูกพบในสภาพม้วนอยู่เมื่อ ค.ศ. 1979 และใช้เวลาสามปีในการคลี่ออกโดยไม่ให้แตกสลาย ม้วนทั้งสองมีพรของปุโรหิต และมีอายุราว 600 ปีก่อน ค.ศ. ใครก็ตามที่สวมมันก็ไม่เคยอ่านมันเช่นกัน: ข้อความเข้าไปข้างใน โลหะปิดลง และปิดอยู่อย่างนั้นยี่สิบหกศตวรรษ

ญี่ปุ่นพับตรรกะเดียวกันเข้าไปในระบบแจกจ่าย นักเทศน์พเนจรที่สังกัดศาลเจ้าแห่งอิเสะ เรียกว่าโอชิ (oshi) แจกไม้ชำระล้างที่เรียกว่าโอฮาไร ไทมะ (Oharai Taima) ให้ครัวเรือนทั่วประเทศ เป็นหลักฐานว่าได้สวดอธิษฐานแทนครัวเรือนนั้นแล้ว ไม้เหล่านี้เดินทางไปในห่อกระดาษพับ — เค็นฮาไร ซึ่งได้ชื่อเพราะรูปทรงของห่อคล้ายใบดาบ หรือเค็น (ken) — หรือในกล่องที่เรียกว่าโอฮาไรบาโกะ (oharaibako) การแจกจ่ายเริ่มในสมัยมุโรมาจิและรุ่งเรืองที่สุดในสมัยเอโดะ: เอกสารปี ค.ศ. 1777 บันทึกว่าครัวเรือนในประเทศระหว่างร้อยละแปดสิบเก้าถึงเก้าสิบมียันต์อิเสะอยู่ ทุกวันนี้ที่อิเสะยังแจกเค็นฮาไรอยู่

โลกกรีก-โรมันพับเพื่อผูกมัด แผ่นสาปแช่งตะกั่วถูกม้วน พับ หรือตอกตะปูทะลุก่อนจะลงดิน และพบคาถาเสน่ห์บางแผ่นพับห่อเส้นผมของเป้าหมายไว้ ซึ่งข้อความบนแผ่นเองถือว่าเส้นผมนั้นแบกอูซิอา (ousia) หรือแก่นแท้ของคนผู้นั้นไว้

การผนึกสร้างกฎขึ้นมาเอง ตามธรรมเนียม โอมาโมริจะไม่ถูกเปิด เพื่อไม่ให้การคุ้มครองสูญไป — ผู้พกถือถุงผ้าไหมยกดอกที่สิ่งข้างในเป็นเรื่องของศาลเจ้า ไม่ใช่เรื่องของตน ข้อสันนิษฐาน — ธรรมเนียมข้อเดียวนี้คือคำอธิบายที่ชัดที่สุดในแอตลาสนี้ว่าการพับมีไว้เพื่ออะไร เมื่อห่อถูกปิดแล้ว วัตถุก็เลิกเป็นข้อความที่คนตรวจสอบได้ และกลายเป็นสิ่งที่คนต้องไว้ใจ ประเพณีอาลักษณ์กับประเพณีห่อผนึกแยกทางกันตรงนี้พอดี: เมซูซาห์ถูกเปิดและตรวจโดยอาลักษณ์สองครั้งในเจ็ดปี ส่วนโอมาโมริไม่เคยถูกเปิดเลย

ม้วน หรือพับ แล้วจึงบรรจุ แผ่นโลหะบางม้วนรอบแกนแล้วสอดเข้าหลอดหรือปลอก แผ่นหนังม้วนแล้วใส่ในกล่องเมซูซาห์หรือกล่องเทฟิลลิน กระดาษพับเป็นห่อที่ตัวห่อเองมีรูปทรงของบางสิ่ง — ใบดาบ ในกรณีของอิเสะ ตะกั่วพับทบตัวเอง บางครั้งห่อเส้นผมหรือเศษผ้าไว้ แล้วอาจตอกตะปูทะลุได้ แบบที่ทำจากผ้าจะพับแล้วเย็บปิดแทนการใส่ปลอก ซึ่งข้ามไปเป็นการเย็บเก็บไว้ข้างใน

ยังดำเนินอยู่และทำกันในระดับอุตสาหกรรม ศาลเจ้าและวัดทั่วญี่ปุ่นออกยันต์ที่พับและบรรจุไว้ตลอดทั้งปี โดยสมาคมศาลเจ้าชินโต (Association of Shinto Shrines) แจกจ่ายจิงกู ไทมะ (Jingū Taima) ให้ศาลเจ้าในสังกัดทั่วประเทศ ตะกรุดของไทยยังคงถูกม้วน ใส่ปลอก และสวมที่คอหรือเอว ในกรณีที่เครื่องรางที่ผนึกไว้ถูกขายให้คนนอกประเพณี การผนึกก็เป็นสิ่งที่ทำให้มันตรวจสอบไม่ได้ด้วย ซึ่งเป็นข้อบ่นที่เก่าแก่ที่สุดที่วงการค้ามีต่อตัวเอง