การปฏิบัติการสวมเครื่องรางแบบซ่อนWearing hidden
ออกเสียง kept out of sight, on purpose
ชื่ออื่น: carrying concealed · under the shirt · next to the skin
การปฏิบัติอเมริกาเหนือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีปยุโรปตะวันตกญี่ปุ่นออสเตรเลียชุมชนพลัดถิ่นสหรัฐอเมริกาไทยอิตาลีนครรัฐวาติกันญี่ปุ่นออสเตรเลียเฮติความมั่นใจ กลาง
ในกลุ่มชาวอาร์เรินเต (Arrernte) ชูรินกาถูกเก็บแยกจากที่พักไว้ในที่ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งห้ามผู้หญิงและผู้ชายที่ยังไม่ผ่านพิธีเข้าไป และในช่วงเวลาที่บรรยายไว้ มีเพียงผู้ชายที่ผ่านพิธีแล้วเท่านั้นที่เห็นหรือจับต้องได้ สถาบันที่เก็บสะสมในออสเตรเลียเก็บรักษาวัตถุประเภทนี้ภายใต้ข้อจำกัดการเข้าถึงที่ชุมชนที่เกี่ยวข้องเป็นผู้กำหนด แอตลาสนี้พิมพ์เพียงข้อจำกัดนั้น และไม่มีคำบรรยายวัตถุเหล่านั้นหรือสถานที่เก็บรักษา — Arrernte practice as described in the cited account, and AIATSIS, which restricts access to culturally sensitive collection items to those with the permission of the relevant Aboriginal or Torres Strait Islander community
แอตลาสพิมพ์ข้อจำกัดนี้ไว้แล้วหยุดเพียงเท่านี้ ทำไม
ข้อปฏิบัติว่าเครื่องรางต้องไม่ให้ใครเห็น ถุงโมโจ (mojo bag) ของฮูดู (hoodoo ธรรมเนียมพื้นบ้านของชาวแอฟริกันอเมริกัน) ทำขึ้นสำหรับคนคนเดียว และเก็บไว้กับตัวคนนั้นโดยไม่ให้เห็น: ผู้ชายใส่ในกระเป๋ากางเกง ผู้หญิงหนีบไว้กับเสื้อชั้นใน หรือจะกลัดไว้กับเสื้อผ้าต่ำกว่าเอวก็ได้ สกาปูลาร์ (scapular) เพื่อความศรัทธาของคาทอลิกห้อยไว้ด้านหน้าและด้านหลังใต้เสื้อผ้าชั้นนอก และออกแบบมาให้ไม่สะดุดตา ตะกรุดของไทยอยู่ใต้เสื้อ ที่หน้าอกหรือที่เอว เครื่องรางที่ซ่อนตัว กับเครื่องรางที่จ้องออกมาจากกระจกหน้ารถ ทำหน้าที่ตรงข้ามกัน
อ้างอิงเมื่อไร
ค.ศ. 1281 – ปัจจุบัน ยังใช้อยู่ อ้างอิง
| ยุค | ยุโรปสมัยกลางจนถึงปัจจุบัน |
|---|---|
| รู้อายุได้อย่างไร | เอกสาร — มีตำราที่ระบุปีบรรยายถึง |
| หมายเหตุ | ระบุอายุจากธรรมนูญของคณะคาร์เมไลท์ ค.ศ. 1281 ซึ่งเป็นกฎที่มีปีกำกับเก่าที่สุดเรื่องการสวมแบบซ่อนในแหล่งข้อมูลเหล่านี้ การซ่อนเก่ากว่านั้นในทุกประเพณีที่ระบุชื่อไว้ที่นี่ |
ปีเก็บไว้แบบดาราศาสตร์ — ค.ศ. 1 คือ 1, ก่อน ค.ศ. 1 คือ 0, ก่อน ค.ศ. 500 คือ −499 — และพิมพ์ออกมาแบบที่ผู้อ่านพูดกัน วันที่เหล่านี้ได้มาอย่างไร
ตัววัตถุ
| รูปแบบ | ห่อเย็บหรือถุงเล็ก |
|---|---|
| ทำจาก | ผ้า · หนังสัตว์ · ทองแดงและสำริด · เงิน · กระดาษ |
| อยู่ที่ | บนอก ใต้เสื้อ · เย็บติดเสื้อผ้า · ในกระเป๋าเสื้อหรือกระเป๋าถือ · ที่เอว · ในผิวหนัง |
| ผู้ทำ | หมอคาถา พระสงฆ์ คณะนักบวช หรือวัด |
| ปลดระวาง | ไม่ — เก็บไว้ |
ผู้พกบอกว่ามันกันอะไร
รายงานตามที่มีผู้กล่าว ระบุชื่อผู้กล่าว และไม่ได้ทดสอบที่นี่ แถวด้านล่างคือคำกล่าวของแต่ละคน พร้อมชื่อของเขา
- คุณไสยของผู้อื่น อ้างอิงกล่าวโดย ผู้ปฏิบัติฮูดู ซึ่งถือว่าโมโจที่ทำให้คนหนึ่งต้องซ่อนติดตัวคนนั้นไว้
- โชคร้าย ไม่ระบุ อ้างอิงกล่าวโดย ชาวคาทอลิกผู้สวมสกาปูลาร์เพื่อความศรัทธา ซึ่งสวมไว้ใต้เสื้อผ้าเป็นเครื่องแสดงคำมั่นและเครื่องเตือนใจ
- คมมีดและกระสุน อ้างอิงกล่าวโดย ชาวไทยผู้สวมตะกรุด ซึ่งสวมไว้ที่หน้าอกหรือเอว เพื่อคุ้มครองส่วนต่าง ๆ ของร่างกายโดยเฉพาะ
เรื่องราว
การซ่อนมีประวัติทางกฎหมายในฮูดู ผู้ประกอบเวทบางคนซ่อนเครื่องรางของตน ส่วนคนอื่นที่ทำมาหากินด้วยเวทมนตร์ สวมถุงโมโจไว้นอกเสื้อผ้า — บันทึกที่อ้างอิงเล่าไว้ทั้งสองแบบ และป้ายบอกอาชีพกับเครื่องรางส่วนตัวเป็นวัตถุคนละชิ้นกัน ในกรณีที่ถุงโมโจบรรจุการทำเสน่ห์ความรัก ผู้ปฏิบัติบางครั้งกำหนดให้สวมแนบเนื้อ ที่ซ่อนถูกถือเป็นส่วนหนึ่งของการที่มันจะได้ผลหรือไม่
ธรรมเนียมคาทอลิกบรรจุการซ่อนไว้ในกฎ ธรรมนูญของคณะคาร์เมไลท์ ค.ศ. 1281 กำหนดให้สวมสกาปูลาร์แม้ขณะนอน มิฉะนั้นถือเป็นความผิดร้ายแรง และธรรมนูญ ค.ศ. 1369 กำหนดโทษบัพพาชนียกรรม (การตัดออกจากพระศาสนจักร) โดยอัตโนมัติ แก่นักบวชคาร์เมไลท์ที่ถวายมิสซาโดยไม่สวมสกาปูลาร์ สกาปูลาร์เพื่อความศรัทธาแบบสั้นที่มอบให้บุคคลนอกคณะนักบวช ถูกออกแบบให้หายไปใต้เสื้อผ้าธรรมดาทั้งที่บ้านและที่ทำงาน สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 ตรัสว่าทรงได้รับสกาปูลาร์สีน้ำตาลครั้งแรกเมื่อพระชนมายุสิบพรรษา และทรงสวมต่อมาจนถึงสมัยที่ทรงเป็นพระสันตะปาปา
ประเทศไทยซ่อนวัตถุ และยังกำหนดระดับความสูงด้วย ข้อปฏิบัติที่รายงานไว้ในงานเขียนเรื่องพระเครื่องคือ ไม่สวมพระเครื่องต่ำกว่าเอว: พระเครื่องอยู่ที่คอหรือเหนือเอว ด้วยความเคารพต่อพระพุทธเจ้า ส่วนตะกรุดซึ่งไม่มีพระพุทธรูป ใส่ในกระเป๋ากางเกงได้ ญี่ปุ่นซ่อนสิ่งที่อยู่ข้างใน ไม่ใช่ตัววัตถุ: โอมาโมริ (omamori) ถูกพกอย่างเปิดเผยบนกระเป๋าหรือสายห้อยโทรศัพท์ และตามธรรมเนียมจะไม่เปิดดูเลย ห่อจึงมองเห็นได้ แต่ข้างในมองไม่เห็น
ข้อสันนิษฐาน — ตรรกะสองแบบที่ตรงข้ามกันวิ่งผ่านแอตลาสนี้ และมาพบกันที่นี่ ดวงตา เขาสัตว์ และมือ ทำงานด้วยการถูกมองเห็น — มันสกัดสายตาไว้ ถุงที่เย็บ สกาปูลาร์ และตะกรุด ทำงานด้วยการไม่ถูกมองเห็น คอลเลกชันที่จัดทั้งสองแบบไว้ในหมวดเครื่องรางเหมือนกัน กำลังจัดกลไกสองแบบที่ต่างกันไว้ใต้คำเดียว และวิธีที่ชัดที่สุดในการแยกแยะเมื่ออยู่ในถาดของพิพิธภัณฑ์ คือการถามว่าวัตถุนั้นเคยอยู่ตรงไหนของร่างกาย
ทำและพกอย่างไร
ใต้เสื้อโดยห้อยเชือก กลัดไว้ด้านในเสื้อผ้า ในกระเป๋า เย็บไว้ในซับใน หนีบไว้ในที่ที่คนอื่นจะไม่มอง หลายธรรมเนียมเพิ่มข้อกำหนดเรื่องความสูง เรื่องข้าง หรือเรื่องห้ามเปิด ซ้อนไว้บนการซ่อนอีกชั้นหนึ่ง
ปัจจุบัน
ยังปฏิบัติอยู่ทุกแห่งที่มีธรรมเนียมนี้ สกาปูลาร์ยังสวมใต้ชุดทำงาน ถุงโมโจยังทำตามสั่งและซ่อนไว้ พระเครื่องไทยสวมใต้เสื้อในกรอบเลี่ยม และถูกหยิบออกมาให้เซียนพระส่องด้วยกล้องส่องพระ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่วัตถุส่วนตัวกลายเป็นวัตถุในตลาดเช่าหา
สิ่งที่อยู่ใกล้กัน
สิ่งที่กล่าวถึงเรื่องนี้
แต่ละรายการใช้ถ้อยคำของตัวเอง จากหน้าของตัวเอง
ที่มา
- Mojo bag — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Scapular — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Takrut — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Thai Buddha amulet — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Omamori — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Tjurunga — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
- Australian Institute of Aboriginal and Torres Strait Islander Studies — Wikipedia อ่านเมื่อ 2026-09-16
ที่อื่น
ปรับปรุงบันทึก 2026-09-16 บันทึกนี้ในรูปแบบ JSON ช่องข้อมูลบอกที่มาของตัวเอง ป้ายระดับด้านบนบอกว่าเป็นระดับใด